patili.kütüphanem
@kitapli_kiz
Şu anda okuduğu kitap
“İnsanlar bu çağda öyle hızlı, öyle yoğun yaşıyorlar ki ölmeye bile vakitleri yok, ölümü hatırlamıyorlar bile. Ölümü unuttuklarında ise Allah’ın rızasından daha da uzaklaşıyorlar.”
Reklam
Kısa tatil kaçamağında beni şaşırtan şeylerden birisi, selfi (özçekim) çılgınlığının vardığı salgın raddesini fark etmem oldu. Her kapı önünde, her sokak başında, her panoramik manzaranın kıyısında, karşılarındaki güzelliği doya doya içlerine çekeceklerine, fotoğrafta çıkmanın hazzına mağlup olan insanlar. Dünyaya gözlerimizi kapayarak ve kulaklarımızı tıkayarak, neyi ne kadar iyi hissedebiliriz? Görmek değil de göstermek arzusu. Benliğin bir yanılsama olarak inşa edilmesi.
Bakın ben neredeyim? Nerelere gittim, hangi yemekleri tattım, hangi otellerde kaldım? Seyahat sitelerine düştükleri notlarda, üç beş günlüğüne gittikleri otelleri birer peri masalına dönüştüren insanlar, tükettikleri ürün ve gıdalarla da dünyada bir cenneti yakaladıklarını sanıyor veya belki bizim öyle sanmamızı istiyorlar.
İnsan daimi bir gurbette ama şifasını yanlış yerlerde arıyor. Ebedi olan bir kutupyıldızı gibi ufkumuzda parlamadığında, fani olandan ebediyetin parıltısını istiyor ama sukutuhayale uğruyoruz. Bu toprağın bilgeleri aşk ile ânı seyrediyordu, bugün aşk ile "ben"i seyrediyoruz. Kendimizi seyretmelere doyamıyoruz.
Olgunluk yolculuğu insanın kendi içindeki kötülükle yüzleşebilmesi, kendi nefsini sîgaya çekebilmesi ile kaim. Edep, kendimi noksan bilmemle başlar.