Şerife Irmak

Anneannem derdi ki avuç içlerimizde yaralar kaderimizde değişikliğe neden olurlarmış.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Oysa yalnızlığın da bir adabı olmalıydı. Benimki ise öyle yüzsüz, öyle vurdumduymaz ki...
Hepimiz alınyazımıza dargınız, yaşamdan bıkıp bezmişiz.
Sizi düşünüyorum, dedi. O kadar iyisiniz ki, bunu anlamamak için taş olmak gerek. Şimdi aklıma ne geldi, biliyor musunuz? İkiniz arasında kıyaslama yaptım. Niçin o siz değil? Niçin sizin gibi değil?.. Sizden kötü o; gene de sizden çok, onu seviyorum!
“Çünkü insanlar kendileri mutsuz olmadıkça, başkalarının mutsuzluğunu asla anlayamazlar.”