Hâlbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı?
İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu...
İçimizde şeytan yok...
İçimizde aciz var...
Tembellik var...
İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...
Hâlbuki biz beraber yaşamaya başladıktan sonra ne kadar az konuştuk...
Birbirimize söyleyecek bir şeyimiz yok muydu? Neden?... Neden uzun uzun dertleşmedik?
Belki o zaman birçok şeyler başka türlü olurdu...
Belki sen beni alıp evine getirirken büsbütün başka şeyler düşünmüştün.
Sana yeni bir dünya açacağımı sanmıştın...Seni sukutu hayale uğrattım.
Ben sana rehber değil, ancak yoldaş olabilirdim.