Yıkmak insanlara yapmak gibi kıymet mi verir?
Onu en beceriksiz herifler de, emin ol, becerir.
Yalnızca sen gösteriver "İşte budur kubbe!" diye;
İki işçiyle yıkılır şimdi Süleymaniye.
Ama gel yapalım dendi mi, heyhât o zaman,
Bir Süleyman daha lazım yeniden bir de Sinan.
Yarım kalan bir hikayeyiz artık seninle
Ayrı yollara yürüyoruz
Hayat bu
Serseri bir rüzgar gibi estin sen şimdi uzaklara
Ben göğsümde solgun bir gülle yaşarım yıllarca
Yaşamaksa bu
Ayrı akşamlara yatıp
Ayrı sabahlara uyanırız bundan sonra
Hataları aşk sanıp
Başka tenlerde avunuruz boşuna
Ve gizli gizli yaralanırız
Şunu bil ki daima
Ben, en güzel yeri hatırana saklarım
Talan olmuş gönül bahçemde
Saçlarımda tel tel hüzünlerle
Gözlerimde azalan güneşlerle
Ben hep seni beklerim bu şehirde
Bir gün dönersin diye
Kendine iyi bak ey sevgili