Hani bazı hikayeler vardır, son sayfaya geldiğinizde eski bir dostu kaybetmiş gibi hissedersiniz; işte ben Momo'yu çoooook özlüyorum. O, benim de en yakın dostum olmuştu . . . O kadar yavaş okudum ki, hiç bitmesin istedim çünkü Momo'yla zamanın tadını çıkarmak, yavaşlamak, saat çiçeklerinin güzelliğinde yol almak çok keyifliydi. . . . Genç, yetişkin herkes okusun, okutsun bu anlam yüklü eseri, bunu çok içten söylüyorum. Sıcacık, derin ve çok ince ince işlenmiş bir hikaye. Her detayı ayrı bir derinlik, durup düşünüp algılayıp öyle ilerlemek gerek. . . . 8. sınıflarımla okumak için seçmiştim bu kitabı ama umarım anlayabilirler diyorum, buluşma gününü sabırsızlıkla bekliyorum . . . Açıkcası evet çocuk kitabı olarak anılıyor Momo, tıpkı Küçük Prens veya Martı gibi, ama biz biliyoruz ki bu eserlerin özünü algılayabilmek için belli bir seviyeye ulaşmış olunması gerekir. Bu nedenle böyle kitaplar tekrar tekrar okunmalı ki her defasında yeni şeyler keşfetmeli insan. . . . Değişen ve sözüm ona 'Gelişen' dünyanın dönüştürdüğü hayatlar; çocukların mutsuz, sevgisiz yetiştiği, ailelerin çocuklarına ayıracak zamanlarının olmadığı, paranın ve iş gücünün her şeyin önüne geçtiği bir dünya, çok da yabancı gelmiyor aslında kulağa. Bence bizim dünyamızı da Duman Adamlar ele geçirmiş olmalı, yoksa bu kadar telaş, bu tüketim nasıl açıklanabilir . . . Momo bir zaman sevdalısı, o bulunduğu zamanın tadını çıkarmakla meşgul, dostlarıyla hayal kurmanın değerini hiçbir şeye değişmeyenlerden. Onunla hayat hep renkli, he en önemlisi de o çok iyi bir dinleyici, onun yanında kendinizi buluyorsunuz. . . . Dostları da onun kadar farklı ve sevgi dolu; Beppo, Gigi, Nino, Nicola, çocuklar, Hora Usta, ah bir de tatlı mı tatlı Kassiopeia tabii ki, nasıl da özledim hepinizi️ .