Crepuscule
@kitapyolu_
Gazeteci
Antalya
208 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Açıkçası ne yazacağimı bilmiyorum. Kitabı okumaya başlarken bu kadar etkileyeceğim aklımın ucundan geçmezdi. Fakat çevremde böyle bir şeyle karşılaşmadığım ekstra bir etki bıraktı üstümde. Ki insan belki de böyle bir şeyle karsılastiysa daha fazla etkileniyordur bu yazılanları okurken. Bilmiyorum. Ben anca kendi hissettiklerim kadar bir şeyleri yazabilirim. Okumaya başlarken bile hatta ilk sayfalarda bile aklımdan hep "insan bunu kendi çocuğuna, kardeşine nasıl yapabilir" sorularıyla savaştım. Tamam böyle bir şey oldu peki ya saklayanlar. Vicdanını nasıl susturdun. Aile yapısı bozulmasın diye susan aileler, çocuklarına inanmayan anneler, laf olmasın kafasıyla yola çıkan nice ablalar, abiler.. Bir insanın kalbinin bu denli kararacağına şu cümlelee ile tanıklık ettim. "Abindir evlene kadar yapmak zorundasın." "Hakim bey, bahçenize diktiğiniz ağacın ilk meyvesini başkasına verir misiniz?".. İnanın ben insanlığımdan utandım.. Yapılan bunca istismarın cezasız sonuçlanmasına da vicdanım ağlıyor, sustuklarım kanser ediyor boğazımı. Bir kez daha düşündüm hak, hukuk, adalet gerçekten var mı? Yoksa duvardaki o yazıdan mı ibaret..
Dokunmadan..
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bu kitabı görmeme vesile olan her kimse sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum.(instagram keşfet) Öyle güzel bir kitap ki ben 9 günde okumuşum ama fırsat buldukça başına oturdum. Yoksa vaktiniz varsa 2 günde bile bitirebilirsiniz çünkü akıp gidiyor. Neredeyse her sayfada kendimi bulduğun o cümlelerle karşılaştım. Çok fazla karalamayayım diye parantez içine alıp bıraktıklarım da oldu. Kitap ben okumaya başlamadan sanki akıp gitti. Bazen Adalet'in yerine kendimi koydum, o tren yolculuğunu ben yaptım, otobüsteki insanların dedikodularına, sohbet girişiminde bulunan kişilerin konuşmlarına sessiz kaldım, şahit olduğum acımasızlıkları görmezden geldim, vefasızlıklara maruz kaldım. Evet ben yaşadım bunları. Kitapta Adalet yerine ben baş karakter oldum. O dünyayı sonunda yoluna koydum derken, artık ruhum komadan çıktı, bedenime tekrar döndü diye hayata sıkı sıkı sarılmaya ümitlenmişken, hani Ahmet Kaya diyor ya "böyleymiş kara yazımız" hah tam da bu yerden bölündüm bin parçaya. Üzüldüm mü çok üzüldüm. Ama en azından Adalet artık Hülya'sına kavuştu fakat arkasında bir Sadi Seber bırakarak. Biliyorum istemezdi böyle olmasını fakat acı kader çizgisi yazarın ellerinde şekillendi.