Lady montague romeo 'yu sorar .
BENVOLIO :
"(...) Huzursuz gönlüm sürüklemişti beni kent dışına
Orada , kentin batısındaki akçaağaçların altında ,
Yürürken alacakaranlıkta , rastladım oğlunuza .
Yürüdüm ona doğru , ama geldiğimi görünce
Dalıverdi hemen korunun derinliklerine .
Kendimi onun yerine koydum ben de
Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
Ben bile yorgun benliğime fazla geldiğimden
Onunkine değil, kendi gönlüme uydum ,
Benden kaçandan kaçtım seve seve. "