Ess.
@kivikavun
Cesaret, kişinin benliğini onaylaması olduğu kadar erdemdir. Kendisini onaylayan benlik, erdemdir ve cesaret de kendisini aşan benliktir: "Bu sırrı verdi hayat bana. 'Bak' dedi, kendisini hep aşması gereken benim." (II, 34.) Nietzsche, son sözcükleri yatık yazarak hayatın özünü tanımlamak istiyor. "Burada Hayat, güç için kendisini feda eder!" diyerek devam eder ve bu sözler ile onun için kendini onaylamanın, kendini reddetmeyi içerdiğini gösterir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Nietzsche, 'Erdemliler Üstüne' başlıklı bölümde şöyle yazıyor: "En değerli benliğiniz, erdeminizdir. Halkanın susuzluğu var sizde: Ulaşmak için tekrar kendine uğraşır her halka ve döner kendine." (II, 27.)
Etika'nın sonunda Spinoza'nın sorduğu bir sorudur bu. Neden, diye sorar, onun gösterdiği kurtuluş yolu (salus) neredeyse herkes tarafından yok sayılıyor? Çünkü zor ve bu nedenle nadir, tıpkı yüce olan her şey gibi, diye yanıtlıyor kitabının son cümlesinde hüzünlü bir biçimde. Stoacıların yanıtı buydu, ancak kurtuluşa değil, teslimiyete dair yanıttır bu.
Erich Fromm, doğru bir öz sevginin ve başkalarına beslenen doğru bir sevginin birbirine bağlı olduğu ve bencillik ile başkalarını suistimal etmenin de eşit derecede birbirine bağlı olduğu fikrini ayrıntılı olarak açıklamıştır.
Çaba, bir şeyi ne ise o kılar, böylece çaba yok olursa o şey de yok olur. (Etika ii, Def.2) Kendini koruma ya da kendini olumlama, onaylama yönündeki çaba, bir şeyi kendi kılar.