Emir Kılıç
@klcemir01
8 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Kurgusu hayri kukuleta, üslubu yalınayak idi...Postmodern
Şimdi bu kitap postmodern değil de nedir? Belki de değildir. Anlamsız üslubu içinizi gıcıklayacak (aynen böyle) şehrinizin saçma sapan mimarisini beğenmenize neden olabilecek, en anlamsız fiilinizi anlamlandıracak; anlam büyüsü gibi, İstanbul gibi bir kitap. Çok zekice düşünülmüş bir kurgusu olmasının yanı sıra üslubu ( usülsüz üslubu, hiç abartmıyorum) nedeniyle kilit cümlelerin araya kaynaması an meselesiymiş (ya da harf). Roman, romanlara ve hayata dair çok önemli konulara değiniyor ama konular yazarın üslubu nedeniyle alelade şeyler olarak, zıpır bir biçimde işleniyor. Bu da günümüz okuruna biraz dokunabilir. Çünkü bize duygularımızla oynayan çarpıcı, tokatlayıcı ve sadist bir şeyler lazım. Ağlatsın, sevindirsin ve öfkelendirsin falan filan... Ama böyle bu kadar saygılı olmasın bize karşı; seviyesiz ve asi (it, köpek) bir roman olsun. Pardon yani.
Aslında kısaca özetlemek gerekirse: kitapta karakterler ve ne olup bittiği ana hatları haricinde çok da etkileyici değildi fakat kurguya ve varoluşumuza dair sorgulattığı meseleler muazzamdı. Kitap bitince geriye aklımızdaki varoluş meselesine dair ne varsa baştan başa sarsacak bir şeyler kalıyor. Ya da kalmıyor ben öyle sanıyorum. Postmodern bu demek değil mi işte? Belki de değildir, bilemiyorum. Dönem, ismini benden alıyor zaten...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hikayesi değil de işlenişi fevkalade idiKorku-Gerilim
Yazanın gerçekten de olayların tamamını yaşamış bir bilim insanı olduğuna ikna oluyorsunuz. Upuzun cümleler var ve gerçekten de okuması zor bir kitap; tam da olması gerektiği gibi. Özellikle gruplar ayrıldıktan sonra gelişmeleri bize aktaran telsiz konuşmalarını -telgraf da olabilir, uzun zaman olduğu için emin değilim- okurken ne dediğimi anlayacaksınız. Gerçekliği sonuna kadar hissedeceksiniz ve bazı noktalarda dehşete düşeceksiniz.
Özellikle SCP hikayeleri sevenlere tavsiyemdir.
Aşk..Aşk
Bu kitapta aşk en saf haliyle işlenmiş. İçinde bizlerden parçalar buldum.
Kaybetmekten korktuğumuz için yakınlaştıkça uzaklaşmaya çalıştığımız, bir türlü muhayyel oluşuna kanaat getiremediğimiz kişi ne olursa olsun sıradan ve diğer şeyler gibi olamıyor. Biz ise bu durumda benliğimizden kopup gidiyoruz. O varlığa en yakınken tek sözcük gelmiyor aklımıza. Tek istediğimiz dünyada eşi benzeri olmayan bu kusursuz ve muhteşem varlığın yanında bulunmak oluyor ve fazlasını istemekten korkuyoruz. Öylesine korkuyoruz ki; Puder'e karşı her daim dürüstlüğünü koruyan Raif Efendi kadar susamıyoruz. Bu nedenle bana kalırsa romanın en gerçek dışı unsuru Raif Efendi'nin ta kendisidir. Hayatta olsa olsa bizim gibi yalancı, manipülasyoncu, kıskanç ve bencil aşıklar mevcut olur. Bunlara rağmen aşkımızı içten içe bir temiz kalplilik timsali olarak görür ve kendimizi masum buluruz. Böylelikle aşk dediğimiz şey bizim kölemiz haline gelir ve nefrete dönüşene kadar hizmetimizde kalır. Muhteşem varlık dediğimiz şeyin bir kadın olduğunu kabul etmeye olan korkumuz geçinceye; bir anda tüm kadınlar çıkarcı, değer bilmez ve başka erkeklerin düşkünü oluncaya kadar. Halbuki doğa yasaları nettir: Bir kadın kendinden kolayca vazgeçen bir kimseyi hayatında istemez. Aşık olduğunuz kadın da kendisinden asla vazgeçmeyecek biri değil midir zaten?
Aşıklar, her şeyin önce en iyi ilerlediği ve sonra en kötü bittiği bu hikayede kendilerini bulacaklar. Diğer Sabahattin Ali romanlarında olduğu gibi kendilerini yakalarından tutacak ve sarsacaklar. Bu sarsılmanın götürdüğü yerde feda etmenin ya da hodbin durmanın uygunluğunu tartacaklar.