Yeterlilik konusunda eylemlerimizin önüne geçen yetersizlik kaygısının doğurduğu belirsizlik ve beraberinde getirdiği mutsuzluk. Eyleme geç çünkü her anlamda yeterli olmak zorunda değilsin. Getirisi mutlak bir mutluluk olmak zorunda değil ama en azından “ben korkak değilim” dedirtir.
İnsanlar bazen kendi hatalarını başkalarının hatasıymış gibi kabul edip ve bu şekilde iç muhasebesini tatmin etme yoluna girerler bir yerden sonra buna okadar alışırlarki sen onlara doğru gitsen bile sana hatalar yüklemeye devam ederler aslında kendilerine hatalı olduklarını itiraf etme cesaretini gösteremedikleri için bu durum süreklilik kazanır sen acaba cidden hata bende mi deme aşamasına gelirsin ve en sonunda da kabullenirsin
Derin yalnızlıklar farkındalık yaratır insanda; ne tuhaf şey derdirtir şu mutluluk. Mutlu olduğum anları özlediğimi hatırlayamıyorum. İnsan bilmediği şeyi özler mi hiç?