Derin yalnızlıklar farkındalık yaratır insanda; ne tuhaf şey derdirtir şu mutluluk. Mutlu olduğum anları özlediğimi hatırlayamıyorum. İnsan bilmediği şeyi özler mi hiç?
Kafasındaki ideal ilişki babasıyla annesinin karı koca yakınlığıydı ve günün birinde o da sevdiğiyle birlikte herhangi bir sarsıntı ve sürtüşme yaşamadığı aynı sakin varoluşa ermeyi umuyordu.
Süleyman:
“Bak” dedi. “İnce Mehmed o köye gideydin, sana böyle çarığı kimse dikemezdi.”
Memed:
“O köyde ayakkabı giymezler mi?” Diye yarı saf, yarı itçesine sordu.
Süleyman İtlik mi değil mi kavrayamadı.
Süleyman:
“Çok mu sıkıştırdı seni ABDİ AĞA?” diye sordu.
Memed kendini toparladı:
“Beni,” dedi, “döve döve öldürdü. Hem çift sürdürdü çakırdikenlikte yalınayak. Oda ayazda. Hem öldürdü. Birinde beni bir dövdü.. bir ay yataktan kalkamadım. Herkesi döver ya, beni çok döver.”