Nurseda
@knurseda
25 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“bir de baharlar bilirim
apartman odalarında büyüyen çocukların bilmediği, bilemeyeceği...”
Sayfa 77
damla damla oluşuyor hayat
ölüm kımıl kımıl
duymak kolay
anlatmak değil
her an
farkındayım
az az öldüğümün
bilincindeyim doğan ayın
eriyen karın, akan suyun
ve usul usul tükenen zamanın
Sayfa 139
“burada neyle yaşıyorum? acıya dönüşen bir boşlukla. yitirdiğim sevgilerle. görmediğim bildiklerimle. benim olmayan gündüz ve geceyle. hiçbir kent bilmiyorum ki, ne gecesi ne gündüzü bu denli benden ayrı olsun. bu denli beni bıraksın. bir tozdan öte. ne rüzgârı, ne yağmuru, ne dağlardan sabah yükseldiğini gördüğüm bulutlar. hiçbir şey benim değil.”
