Ah Kalbim!
3 üyeTakip
Will uzaklaştı. “Madem gitmek zorundayım—madem hep ayrı kalacağız—beni mezarın kıyısında biri gibi düşünebilirsin.”
“Benim yerime onu seçti ha…” diye iç geçiriyordu Sir James. “O zaman başka çaresi yok, bunu kabul edeceğim. Ama şu anlık sadece üzülüyorum.”
Tekrar ele geçirilmesi mümkün olmayan günler ta uzaklardan gelmişti; yüksekteki serin havanın ve gençliğin yıpranmış kılıfına yok edilemeyen bir rayiha gibi asılı diğer her şeyin -balın tadı, sütün bolluğu, inek çanlarının sesi, ırmakların çağıltısı, ayağın altında ezilen otların kokusu ve derin koyaklardaki baş dönmesi- parçasıydılar.
...fakat bunun acısıyla yüzleşemezdim. Bu yüzden her zaman kaçtım ve her şeyi içimde sakladım.