a
Aile Dizimi
1 üyeTakip
Aileler, söylendiği gibi, ağaçlara benziyorlarsa, birbirine dolaşmış kökleri ve tuhaf açılar yaparak uzanan bireysel dallarıyla ağaçsı yapılarsa, aile travmaları da kabuktaki bir kesikten damlayan yoğun, şeffaf reçine gibidir. Damla damla akar durur nesilden nesile.
Yavaşça sızar aşağıya, öyle hafif bir akıştır ki neredeyse hiç fark edilmeden zamanlar ve mekânlar boyunca ilerler ve bir çatlak bulunca da yerleşip pıhtılaşır. Kulaktan kuşağa aktarılan travmanın çizdiği yol rastgeledir; kime geçeceğini hiç bilemezsiniz ama birine mutlaka geçer.
Aynı çatının altında büyüyen çocuklar arasında, kimisi diğerlerinden daha çok etkilenir. Aşağı yukarı aynı fırsatlara sahip iki kardeşten birinin diğerinden daha melankolik ve içe kapanık olduğuna tanık oldunuz mu hiç? Olur bu. Bazen aile travması bir kuşağı tamamen atlar ve bir sonrakini iki misli güçle vurur. Büyükanne ve büyükbabalarının çektikleri acıları sessizce omuzlayan torunlara rastlayabilirsiniz.
Her birimiz, soyumuzdan gelen farklı birikimlere sahibiz. Miraslarımız ne olursa olsun, bizi farklı kılan şey o mirasa karşı tepkilerimiz ve onu nasıl kullandığımızda yatar. Dünyaya gelirken bizden önceki kuşaklarda bulunan insanların sonsuz olasılıkları arasından seçilmiş eşsiz bir değişkenler kümesi, bir dizi belli özellikler taşırız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bütün ailelerde her bireyin olumlu ya da olumsuz bazı değerleri vardır. Ama önemli olan, bireyin hangi değerlere sahip olduğudur.
Her birey iletişim kurar. Ama önemli olan, bu iletişimi nasıl kurduğu ve ne tür sonuçlar aldığıdır.
Her birey belli kurallara uyar. Ama önemli olan, bu kuralların ne tür kurallar olduğu ve bireyin işine ne kadar yarayacağıdır.
Her bireyin toplumsal bağları vardır. Ama önemli olan bu bağların ne tür bağlar olduğu ve ne tür sonuçlar doğuracağıdır.
Ruh kabul etmediği sürece en güçlü gerekçeler, kanıtlar bile işe yaramaz, çünkü ruh gerekçelerden farklı yasaları izler.