Çok az insan vardır,
Mutluluğunu seninle paylaşan,
Üzüntünü kendi gecesine seren.
Çok az insan vardır,
Sırtından vurulduğunda bile yanında kalan,
Yaraya değil, yaralıya bakan.
Sevgili olmak fikirle başlar,
Ama sadakat sınandığında belli olur.
Gerçek dostluk, şöhretin gölgesinde değil,
İsimsiz acıların kıyısında doğar.
Senin yazdıkların,
Kudretlilere methiye düzmek yerine,
Sessiz kurbanlara ses olmayı seçen bir vicdanın izidir.
Bu hatırlatma,
Vicdanın yönünü şaşırmaması için bir pusula,
Sadakatin sadece sözde değil, eylemde aranması için bir çağrıdır.
Çok az insan vardır,
Ama o “çok az”lar,
Dünyanın yükünü sessizce taşıyanlardır.