"Şi'r için "gözyaşı" derler; onu bilmem, yalnız,
Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!
Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!
Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa."
Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla
kahrolsun zalimler, bu kadar basit aslında
çocuk tacizcilerini tecavüzcüleri üst üste koyup katletmek istiyorum
Aralarına yolsuzluk yapan birini de sıkıştırabilsem olur hamburger tadında bir işkence
belki biraz içim soğur, unuturum yoksulluğumu
bebek mültecileri denize atanların bir kaşık suda boğulmasını istiyorum Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla, duam kabul olsa ne keyifli olur ama
şeytanın avukatlığını yapan hukukun ömür boyu hapse çarptırılmasını istiyorum
"hukuk olmadan adalet nasıl sağlanır" diye soran ahmaklara cevabım şudur: en çok da hakkımızı adalet yedi o koca sarayında
ne yapayım elimden bir şey gelmiyor ben de gece gündüz lanet okuyorum ona yufka yürekli Kahhar adınla değil Rahman ve Rahim olan adınla kahrolsun kahrolması gereken her ne varsa
çünkü nasıl ve nereye dokunacağını bilir, kasap gibi tanır eti daha sert olur şefkatin şiddeti
İnsana can veren kanın akıp gittiği kapanmaz bir yaradır şiir yazmak, ifadesiyle, yiyecek bulamayınca kendi kanı ile yavrusunu besleyen pelikan gibi şiirin acıyı besleyip acıdan beslendiğini bize hissettirir.