Kimseler istemiyorum Düşüncelerimde
Yola çıktığım vakit...
Gerçeğin beni bunalttığı günlerde
Dilimden düşürmediğim bir şarkı gibi
Sen ol sesimin konak yerlerinde Yeter...
Yüzün de olmasaydı Dünyayı yumuşatan
O yaz bulutu gülüşün
Günlerim neye benzerdi, ya ömrüm?
Karanlık bir mahzende soluk bir resim
Rutubet, toz ve küf kokuları içinde
Eskir eskir eskirdi...
İnsan kendini duymadığı bir günü
Nereye kadar taşıyabilir
Alın çizgisinin sıkıntı çukurunda
Sesimde senin adın Ufkumda yüzün yoksa...
Bir salkımsöğüde benzetiyorum seni Uzak,
çok uzak kıyıları süsleyen
Kendimi unutulmuş bir ırmağa
Yalnızlığın ufuklarını bütünleyen
Düşmüyor bir gün olsun Sularıma gölgen...
"Nedir bu ansızın sezgilerle yüklü olarak yürekten fışkıran ve hüznün yumuşacık havasını yutan şey? Sen de bizden haz mı almaktasın, ey karanlık gece?"