g
Gecekondu
0 üyeTakip
Kırsal göçte ana "itici" etken yoksulluk, düşük gelir, öğrenim ve sağlık hizmetle- rinin olmayışı ve bunların meydana getirdiği her şeydir. Kentlerdeki "çekici" etken istihdam ve yüksek gelir fırsatı ve öğrenim, sağlık ve diğer hizmetlerin mevcut olmasıdır. Ancak nüfus artışı birçok üçüncü dünya ülkesinde iktisadi gelişmenin üstünde olduğundan, yaşama standartlarında bir artışın meydana gelmesine ya çok sınırlı bir alan tanımakta ya da hiç tanımamaktadır.
Türkiye ve selefi Osmanlı Devleti başlangıcından beri yoğun nüfus hareketlerine maruz kalmıştır. Aslında, Türkiye ve Osmanlı Devleti tarihinin bir göç tarihi olduğu öne sürülebilir. Onbeşinci yüzyıldan onyedinci yüzyıla kadar Osmanlı hükümeti yeni fethedilmiş topraklar üzerinde koloni oluşturmak, toprağı işlemek ve vergi gelirlerini artırmak amacıyla aşiretleri Balkanlar ve Anadolu'ya yerleştirdi. Osmanlı Devleti onsekizinci yüzyılda, özellikle Rusya ve Avusturya'ya ve ondokuzuncu yüzyılda yeni oluşmuş Balkan devletlerine toprak kaybetmeye başlayınca, büyük sayıda Müslüman ve Türk modern Türkiye'nin elinde bulunan topraklara göç edip yerleşti. 1783 ilà 1913 arasında Türklerden ve Müslümanlardan oluşan yaklaşık 6 milyon insan Osmanlı Devleti sınırları içinde göç etti ya da göç etmeye zorlandı. Türkiye Cumhuriyeti'nin 1923'te kuruluşundan sonra, ya nüfus mübadelesi anlaşmaları sonucu ya da mülteci veya göçmen olarak 1,5 milyon civarında ek insan Yunanistan, Bulgaristan, Yugoslavya ve Romanya'dan Türkiye'ye geldi.
Reklam
Nafibaba, Baltalimanı ve Celalettin Paşa'da gecekondu kuruluşunu teşvik eden başlangıç nedenleri çalışma olanağının mevcut oluşu ve bölgede, özellikle Rumelihisarı'nda, konut kıtlığı ve kiraların yüksek oluşuydu. İstihdam fırsatları Levent ve Etiler'de, içlerinde yüksek gelir grubundan kişilerin oturdukları bir dizi apartman inşasının başlamasıyla, 1 ilá 5 km'lik bir alan içinde hazır hale geldi. Aslında bu semtler gözde ikamet yerleri haline gelmiştir. Bunu, iki fabrikanın kuruluşu ve Boğaz'da, İstinye'de tersanelerin genişletilmesi izledi. Levent'teki ilaç ve elektrikli aletler fabrikaları ve ana yoldan aşağıya doğru kurulan ve araba tamir dükkânlarından oluşan Sanayi Çarşısı ek istihdam olanakları yarattı.
Burada da Trabzon lobisiGecekondu
Bu çalışmada incelenen ikinci gecekondu semti olan Baltalimanı yerleşimi, ilk olarak şimdi kapanmış olan ve Türk olmayan birine ait bir taş ocağında çalışan işçiler tarafından kuruldu. İlk önce, Karadeniz'in Trabzon ve Ordu illerinden göç etmiş olan Niyazi Altıntaş ve Hasan Bahar taş ocağı sahibinin evinin bitişiğinde bulunan devlete ait bir araziye yerleştiler. Daha sonra onların akrabaları ve arkadaşları buraya taşınıp yerleştiler. Baltalimanı yerleşimi güney yönünde tepeye doğru genişleyip. tepenin öte yakasından aksi yönde gelişen Nafibaba yerleşimiyle birleşti. Sonunda, 1971-1972 yılında bu iki yerleşim tek birim oluşturdular.
Bölgedeki İngiliz konsolosu tarafından yazılan bir rapor, durumu oldukça güzel tasvir etmektedir:
Müslüman nüfus, ister Türkmen ister Laz olsun, mükemmel çiftçiler, denizciler, balıkçılar ve marangozlar yetiştirir. Yine Müslüman olan Kürtler yalnızca çoban olan kimselerdir. "Rumlar" ya da Bizanslılar iyi taş ustaları, vasat ticaret erbapları, çoğunlukla dükkân ve han işletmecisidirler. Ermeniler vasat tarımcı, iyi terzi ve kuyumcu, hepsinin üstünde büyük tefecidirler; aynı zamanda ayakkabıcı, hamal ve hizmetkârdırlar. Bir kural olarak, Türkmenler en ciddi ve mert, Lazlar en girişimci, "Rumlar" en yerinde duramaz, Ermeniler en çalışkan insanlardır ve genelde Müslümanlar en güvenilir ve Hıristiyanlar ise en hünerli insanlardır.
Gecekondu oyları sayesinde 1973 genel seçimlerinde oyların çoğunu alan Bülent Ecevit hükümeti, yani Cumhuriyet Halk Partisi, 1973 yılı sonuna kadar yapılmış bütün gecekondu konutlarına toprağın tapusunu vermeyi vadetti. Bu, en azından soruna yasal bir açıklık getirdi, her ne kadar tapuların verilmesi işlemi çok yavaş işliyor olsa bile.
Reklam