Birkaç yıl önce okuduğum Biz Adam Olmayız, Aziz Nesin denince akla gelen o keskin mizahın aslında ne kadar derin bir toplumsal eleştiri taşıdığını bir kez daha gösterdi bana. Kitap, farklı
Anthony Burgess, bu kitapta Mozart’ın eşsiz dehasını kutsarken bir yandan da sanattan anlamayan sığ kalabalıkların yarattığı o gürültülü kirliliği keskin bir ironiyle yüzüme çarpıyor diye ifade edebilirim. Okurken kendimi ciddi ciddi bir yandan 18. yüzyılın büyülü besteleri arasında kaybolurken, diğer yandan insanlığın değişmeyen yozlaşmış doğasıyla amansız bir hesaplaşma içinde buluyorum.
Bazıları çok komikti; bazıları açıklamacı ve haliyle belki faydalıydı; bazılarıysa hiciv/ taşlama türünde ama, çoğu dümdüz, sıkıcı ve müzik anlamında özgünlükten uzaktı