i̇
İçsel Savaş
0 üyeTakip
Kendi kendime de, dünyaya da yabancıyım, yardım umabileceğim tek şey de, bir şeyi kesinlemeye yeltenir yeltenmez kendi kendini yadsıyan bir düşünce.
Benim olan bu yürek bile hep tanımlanmaz kalacak benim için. Varoluşum hakkında vardığım bu kesinlikle, bu güvene vermeye çalıştığım öz arasındaki çukur hiçbir zaman dolmayacak.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gerçekten de, kim hakkında, ne hakkında, “Bunu biliyorum!” diyebilirim? İçimdeki bu yüreği duyabiliyorum, varolduğu yargısına varıyorum. Bu dünyaya dokunabiliyorum, onun da varolduğu yargısına varıyorum. Bütün bilgim burada duruyor, gerisi kurmaca.
Bıkkınlık; makinemsi bir yaşayışın eylemlerinin sonundadır, ama aynı zamanda bilincin devinimini başlatır. Onu uyandırır, gerisine yol açar. Gerisi, bilinçsiz olarak yeniden zincire dönüş ya da kesin uyanıştır. Uyanışın ardından sonuç gelir zamanla; intihar ya da iyileşme.
Olmak ya da olmamak bütün mesele bu.İçsel Savaş
Duygularımın bir kısmını kenara bırakmak istiyorum, belki de çoğunu. Feragat etmek istiyorum. Hatta seve seve yapabilirim sanki. Şayet kendimi programlayabilseydim. Bunu en iyi şöyle izah edebilirim; "Gereğinden fazla merhamet vatana ihanettir." Anlayabiliyor musunuz? Bunu, bize uyarlayın şimdi. Merhametle başladık öyle devam edebiliriz. Ardından gereğinden fazla duygusallık, aşırı düşünmenin beraberinde getirdiği araf, geçmişi irdelemek ve şunu şunu yapsaydım ne olurdu diye düşünmek, ilgiye sevgiye aç bir köpek gibi dolaşmak (çünkü hayatında yolunda giden bir şey olmadığı için boşluğu doldurma çabası, vs. diğer faktörler). İnsanı insan yapan duygularıdır derler. Ama insan olmak istediğimi nereden çıkardınız şimdi. Cık cık cık... Aksine nefret ediyorum. Ama insan ile insaniyeti birbirinden ayıralım. Önemli bir husus. İnsan olmak istememek; insan olmayı reddetmek, hayvan olmayı istemek demek değil. Elbetteki insaniyetime devam edeceğim. Empati kuracağım zaman zaman. Anlayış göstereceğim. Sabredeceğim. Sevilip, seveceğim. Belki de aşık olacağım. Ama yine de insan olmaktan nefret edeceğim. Sadede geleyim. "Büyük güç büyük sorumluluk getirir." Dolayısıyla "Böylesine bir irade ve bilinç beraberinde türlü türlü sorunlar ve sorumluluklar getirir. Bir tarafım o yüzden hep bunu sorgulayacak.
Kalbim mantığımla savaşa girmiş, bedenim ayakta durmaya çalışırken ruhum beni aşağıya çekiyordu. Çaresizce ruhuma karşı direnmeye çalışsam da kalbim söz dinlemiyordu. Yaşadıklarım canımı o kadar yakıyordu ki gördüğüm gözler kalbimin sızısını dindirmiyor, mantığımla oyun oynuyordu. Ruhum yalnızlığıyla çaresizce bedenimden kurtulmak istese de mantığım izin vermiyordu. Tüm bu oyunlara rağmen ağrıyan kalbimi görmezden gelip dik bir şekilde ayakta durarak kollarımı bağladım. ⛓
