Aslında küçüğüm ben, yani bu yaşadıklarım 18 yıllık hayatımda çok da hafife alınıcak şeyler değil. Güçlü müyüm diye düşünüyorum, hayır, güçlü olsam ağlamazdım. Taşıyamadım mı diye bakıyorum, taşıyamamış olsam çoktan yıkılırdım demekki taşıyabiliyorum.. Zaten Allah insana taşıyamayacağı yükü vermez dimi.. Etrafıma bakıyorum ben onun yerinde olsam onun kadar güçlü duramazdım diyorum. Ama o dert, benim başıma gelince ondan daha çok güçlü duruyorum. Bide insanın en sevdiklerinden olunca bu darbeler, o kadar acıtıyo, o kadar hırpalıyoki..