¶¶
Kurduğun cümleleri elekten geçirdim
kıymetli olanları sakladım kalbimde.
Hüzünden yaktığın meşalenin ateşi
sindi yalnızlığımın tenha köşelerine…
Kıymetsiz yoksulluklarda
yolumun en pahalı çizgisiydi
basımı olmayan kitapların!
Seni tanımayan ne çok insan var
ne çok kalp atıp gidiyor sana dokunmadan.
Az da olsa tanıyanlar da pek sevmiyor seni,
Pek düşmüyor yolları Alp’in defterine…
Seni taşlıyorlar Derman,
seni aforoz ediyorlar durmadan!
Onların mahkemelerinden kurtarıyorum
kelimelerinin infazını,
Anlaşılmayanlar kulübüne
ruhunu teslim ediyorum…
Sessizce sarmalıyorum cümlelerini
asi gecelerin yutkunma saatlerinde.
Hayat böyleydi işte
acımasız ve dokunaklı…
Yaralarım ıssız bir mahzenken
şu elverişsiz çağda,
senden küçük heykeller diktim
içime
küçük İskender!
¶¶