Bu hayatta kimsenin sevdiği olamamak…
Ne garip bir sessizliktir bu, değil mi Leyla?
Kalabalıkların içinden yürüyüp,
Hiç kimsenin kalbinde iz bırakamamak.
Senin gözlerinde bir kıyı vardı,
Ama kimse yüzmeyi bilmezdi o denizde.
Birinin sevdiği olmak—bu kadar mı zordu?
Yoksa sen,hep kendi fırtınanda mı kaldın?
Bir gün biri gelecek mi dersin?
Adını usulca söyleyip, içini okuyacak biri.
Senin karanlığına kendi rengini getirecek,
Ve diyecek: “Ben seni gördüm, Leyla. Gerçekten gördüm.”