Bu hayatta kimsenin sevdiği olamamak…
Ne garip bir sessizliktir bu, değil mi Leyla?
Kalabalıkların içinden yürüyüp,
Hiç kimsenin kalbinde iz bırakamamak.
Senin gözlerinde bir kıyı vardı,
Ama kimse yüzmeyi bilmezdi o denizde.
Birinin sevdiği olmak—bu kadar mı zordu?
Yoksa sen,hep kendi fırtınanda mı kaldın?
Bir gün biri gelecek mi dersin?
Adını usulca söyleyip, içini okuyacak biri.
Senin karanlığına kendi rengini getirecek,
Ve diyecek: “Ben seni gördüm, Leyla. Gerçekten gördüm.”
günlerden bir özge gün müdür
yaprak dökümü müdür gizemli neylerin
dağlar leyla albenisiyle mi donanmıştır bulutların doluktuğu
bunlar sözcük müdür yoksa tuz ırmağı mı
Roma'ya yakınılan ben miyim
bir gün
hergün gelen meleğin gelmeyeceğini
bilen ben miyim
ilenen leyla mıdır leyla mıdır
kötürüm bir yel eser ıraklardan
çağlar alınyazımı tartışır
karanlığı tırmalar karanlık
bilgeler evren bir savaş alanıdır
aşkı eline dolayan bir dize yürür üstüme
bir kent mecnunu keser yollarımı
leylayı sorar
leyla bir özge can mıdır
can içinde can mıdır
bir adam anlattılar leylayı
avuçlarında gizliyormuş
bir adam koynunda taşıyormuş onu
onları kıskanmak mıdır leylaya giden yol ağlasak bağışlar mı
nasıl ölünür uğrunda
söz verilmiş ülkede yabancı
ağlamayan gezgini düşündüm
nil'i gözleriyle içen bir bilge gibi
sara gülümsüyor