Denizin kulağına ezberlemeyi bir türlü başaramadığım esrarlı mısralar fısıldıyorum.
İçimin sebepsiz daralmalarını, denizin göz alabildiğine uzanan genişliğine usulca bırakıyorum. Can sıkıntımı yavaşça havayı üfürüp tatlı esintiler çıkartıyorum. Umudun ferahlatıcı serinliğini iğnelerle gökyüzüne çengelliyorum.
Bir gün için bile olsa yapıyorum bunu. Bir saat için bile olsa, bir an için bile olsa yapıyorum.
Kendi derin denizime boylu boyunca uzanıyorum. Oradan kendi serin mavi gökyüzüme bakıyorum.
Kalbimi her şeyin etrafından dolaştırarak ucu görünmeyen bir sahilde denizle buluşturuyorum. Bakışlarımı gökyüzünün düşülmekle bitmeyen sonsuzluğuna bırakıyorum. Yerçekimini ve diğer bütün fiil çekimlerini unutuyorum. Hafızamı mümkün olduğunca kendimden uzak tutuyorum. Kendime sadece kendimi yaklaştırıyorum. Sadece kendimle göz göze geliyorum.
Sayfa 65 - Vadi Yayınları, İlk Baskı: İstanbul, 2020·Kitabı okudu