Mutluluğunuzu başka kişilere ya da şeylere dayandırırsanız,o kişilerden beslenmeye çalışırsanız o zaman onlar ya da o şeyler olmadığında mutsuz olursunuz.
Oysa mutluluk,kişinin öz olma halidir. Esas halidir.Sevginin kendisi neşe,huzur, mutluluk içerir.Yani kişi kendi öz halinde, tanrısallığında olduğunda,sevgide olduğunda,zaten doğal olarak keyifli,neşeli, huzurlu ve mutludur.Kişinin ruh hali birçok faktörden etkilenerek değişebilir ancak her olayda,anda,sevgide kalmayı başaran kişinin ruh hali eksiye düşmez,dengesizlik yaşamaz.En alt limiti huzurdur;keyfi azalabilir,artabilir ama mesela üzüntüde yaşamayı sürdürmez kişi.
Başlangıçta seçiminizi,her hatırlayışta tekrar sevgiden yana kullanırsanız,bir gün o daimi sevgide olma halini yakalarsınız.Sadece yapmaya devam etmek lazım.Niyetini gerçekten buna koyan kişi,ona kavuşur.