“Sonra çocukluk arkadaşının artık olmadığını ve bundan sonra da olmayacağını hatırladı. Pek çok mecburiyet gibi bunu da kabullenmişti. Uyandığında hatırlayacağı bir rüyaya benzettiği dünya hayatı küçüldükçe küçüldü gözünde sonra. Öğrenmeye başlıyorum dedi, yavaş yavaş büyüyorum. Bazı şeyler bazı zamanlara özeldi ve olmadıysa yaradanın bir bildiği olduğundan olmamıştı. Olduysa da olanı da O yaratmıştı. İradesini düşündü sonra, çok yanlış zamanda yanlış yerde kullanmıştı onu. Bunun için kimi suçlayabilirdi. Dünya cahili, fanusta büyüyen eski kendini mi yoksa filan kişileri mi?”