r
Romancılık
0 üyeTakip
“Ben artık daha fazla konuşmayacağım.
Ne kadar laf edersem edeyim, sonuçta hiçbir şey anlam ifade etmiyor. Gerçekten önemli olan şeylere hiç mi hiç değinmiyormuşum gibi geliyor.
Bu normal elbette!
Pek çok şeyi es geçtim.
Bu da normal elbette!
Yazarların, kendi eserlerinin değerini bilmemeleri, romancılığın genelgeçer bir ilkesidir. Bu çok canımı sıksa da kabul etmek zorundayım. Kendi kendime eserimin etkilerini öngörmeye çalışmam tam bir aptallıktı. Bilhassa bunu dillendirmemem gerekiyordu. Sözcüklere döktüğüm anda, tamamen farklı bir etki doğuruyordu. O etki aşağı yukarı şöyle bir şey olur, diye tahminde bulunduğum anda da tekrar yepyeni bir etki ortaya çıkıyordu.
Sonsuza dek bunun peşinden koşmaya mahkûm bir aptalı oynuyorum. Bu kitabın beş para etmez bir çalışma mı makul bir başarı mı olduğunu söylemek bana düşmez. Korkarım ki bu romanım hayal bile edemeyeceğim bir değer kazanacak. Bu, başkalarından duyduğum bir söz. Kendi kişisel deneyimlerimin bir tezahürü değil. İşte bu yüzden güven ihtiyacı duyuyorum belki de. Açıkça söylemek gerekirse, ben özgüvenimi yitirdim.”
