Ev iyice tenhalaştı. Gelenler yavaş yavaş ayrılıyor.
Annesi Hazret-i Ebu Bekir'in başında. Oğlunun yanında eriyen bir mum gibi. Odanın loşluğunda gözyaşları sessiz dökülüp duruyor...
Ordakiler annesine:
-Sor bakalım, bir şey ister mi?
Anneciği suskun. Az bekledi. Gözleri ile oğlunun yüzünü taradı ve yumuşak, tane tane kelimelerle sordu.
- Canın ne ister evladım; karnın aç mı, susuz musun?
Sahabî ahlakında önce can sonra canan değil, önce canan sonra can geliyor... Evvel; her şeyden evvel varlık ve imanımızı borçlu olduğumuz Kainatın Baş Tacı...