Ümmühan Yıldız

1 üye · 2 yeni gönderi

Takip

Her Şey

İncelemeler

Alıntılar

İletiler

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

geceye yazılan yankı

ay ışığı kök salar unutulan isimlere gece ağır sır iner camlara eski kitabın içinde uyuyan ince izler başka zamanların sesini taşır uzak sılalara tozlu sayfalar açılır sessiz rüzgârla soluk harfler konuşur kimsenin duymadığı dille yaprak eğilir kırık hatıraya renk kalır gecenin kıyısında gölgeler dolaşır terk edilmiş bahçelerde saatler yosun tutar suskun eşiklerde tanımadığı eller bırakır izleri kalpler saklanır korların sessizliğinde gece derinleşir dünya uzaklaşırken ışık ince ince işlenir köklere yarım kalmış sesler uyanır uykudan kayıp yıldızların adını fısıldar birbirlerine ben dinlerim duvarlardan çekilen sesin ardında sayfa kendi kendine kapanır isimler geçer sayfaların arasından zamanın hafızasında silinmiş yüzler iki gölge düşer kitabın içine biri susar biri bekler sonra hiçbir şey konuşmaz

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

neşe senfonileri

her insan kendine ait bir sabahla yürür yüreğinde ferahlık taşıyanlar için hayat gece boyunca yağan yağmurun ardından ışıldayan kaldırım taşlarında onlar kimsenin fark etmediği şeylerde güzellik bulurlar çatlamış arnavut kaldırımlarında inatla tutunan sarmaşıkta eve dönen bir kedide fırından yeni çıkmış ekmeğin kokusunda sevinç yüksek sesle söylenen şarkı değildir pencereye konan serçenin bakışıdır şiirleri de başkadır yaraların içinden geçen rüzgârı anlatır ve her dize unutulmuş bir kütüphaneye gün ışığı taşır hayatı omuzlarında taşırlar ama küsmeden yürürler bir kuş sesinde

Ümmühan Yıldız

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

Meyil

kalabalıklar çekildiğinde hayatın içinden sesler sustuğunda duvarlar bile geri çekildiğinde ve insan kendi içine bile yabancı kaldığında o zaman anlaşılır meylin nereye düştüğü iştiyakın hangi boşlukta hâlâ yanıp sönmeye devam ettiği ve niyetin hangi enkazın altında bile yönünü kaybetmediği çünkü yıkılmaz sandığın kaleler bir rüzgârın bile sabrına yenilir bir bakışın bir suskunluğun bir gecenin ağırlığına bile dayanamaz her şey gider adı kalan şeyler bile eksilir ama insan en çok da kaybettiklerinin ortasında

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

Değsin

vakti gelince arkana bakmadan bırakıp gideceğin dünya burası bir yolun üstünde aynı yere çıkan ayak izleri insan neyi taşır kendine hangi yükü bırakmaz avucundan kimselere kalmayacak bir memleket için neden bu kadar ağır yürür insan bir rüzgâr geçer tozu yerinden oynatır bıraktığın izlerin her şey geride kalacaksa eğer neden bu kadar iz bırakır adımlar aynı sona çıkan yollar arasında insan neyi ispat eder kendine neye yetişir bu telaş hangi boşluğu doldurur bir gün yol bile silinirse geriye ne kalır ve sonunda her şeyin sustuğu yerde

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

Ihlamur Gölgesi

Yıllanmış ıhlamur ağacının heybetli gövdesinin altında duldalanmıştım sanki dünya biraz ötede kalmıştı o gün rüzgâr dalların arasından geçerken eski bir şarkının unutulmuş nakaratı gibi dokunuyordu yüzüme kabuklarına sinmiş yıllar vardı ağacın kim bilir kaç ayrılığı kaç kavuşmayı kaç sessiz bekleyişi görmüştü ben ise yalnızca seni düşünüyordum bir yaprak düştü omzuma o an anladım bazı bekleyişler kök salar toprağa bazı özlemler ağaç olur insanın içinde ve insan en çok da kendisini sakladığı yerde bulunur o gün yıllanmış bir ıhlamurun gölgesinde senden değil kendimden duldalanmıştım Ümmühan Yıldız

Ümmühan Yıldız

@kale_i_bala·

İstanbul

Haliç’in sularında iki yaka birbirine nazırdır bir yanda surların içine çekilmiş yorgun gölge öte yanda Ceneviz taşlarında uyuyan tuzlu hatıra aralarında köprü ne tam geçiştir ne tam ayrılık balıkçıların sabrı kadar uzun martıların ezelî çığlığı kadar eski ve zamanın unuttuğunu hatırlatan mısradır derler ki değişmiştir şehir oysa değişen insanın içidir rüzgâr yine eski yerinden eser su yine ezelden beri aynı duayı taşır dalgaya İstanbul tek yüzlü olmayan bir nûr şehir her sokağı başka vakit her taşı başka bir sır saklar teninde açan erguvanlar damarlarından sızan hatıradır üzümün en mayhoş mevsiminde insan meyhane arar bir kemerin gölgesinde bulur kendini anason buğusunda silinmiş masalarda yarım kalmış aşklar yarım söylenmiş türküler eski bir gazeldir gece

Ümmühan Yıldız

İleri