Belki de hayat bize şunu öğretiyor: Her dönem parlak olmak zorunda değil. Bazı zamanlar kömür gibidir insan. Kararır, ağırlaşır ama ateşi en iyi tutan da kömürdür.
Bizi en çok yoran şey, güçlü görünme zorunluluğu. Hep ayakta, hep iyi, hep toparlanmış. Oysa insan bazen dağınık olmak ister. Cümleleri yarım, planları eksik, kalbi yorgun. Kimseye anlatmadan, kimseye ispat lamadan. Sadece olduğu gibi durmak ister.
Evet ben isyancıyım kabul.
Ama en büyük isyanım senin o mahsun duruşundadır.
Bir celladın uyku aralığında sevdim seni.
Vakit dar,
Mermiler namluya sürülü,
Ve kar bütün cinayetlerin üzetini örtüyor.
Gel biz bu beyazın altındaki kirlenmeden ölelim.