"Ama insan anlamaz, bilmez acziyetini. Azken çok olduğunu, hiçken hep olduğunu, yokken var olduğunu zanneder. Zanneder de kendine zulmeder. Böylece büyüyecek, böylece çoğalacak ve böyle yükselecek zanneder. Oysa küçüldükçe büyür insan, azaldıkça çoğalır, eksildikçe artar"
"İşte insan bu kadar küçüktür, görünmeyecek kadar küçük... Hem de küçücüktür. Koskoca âlemde bir toz zerresi ne ise ondan dahi bin derece ufaktır bu insan. Lakin kendi küçüklüğünü bilir, Rabbinin büyüklüğünü bilirse işte o zaman âlemden büyük olur, âlem olur..."
Susmalı, söylememeli, kendine saklamalı, kendini saklamalı, saklanmalı... Anlaşılmamak korkusundan belki de bu, anlaşılamayacak olmaktan. Ne beter bir korku ve ne illet bir şey...