Kifayetsiz muhterisler her türlü pisliklerini, ahlaki düşüklüklerini kapatmanın yolu olarak “din diline” yaslandıkça, kötülük ürkütücü bir biçimde sıradanlaştı.
“Korunmaya muhtaç görünecek denli saf ve masum ruhlara, zannedildiği gibi, zırhla dolaştıkları için değil, zırha ihtiyaç duymadıkları için kötülük bir zarar veremez.”