“Ne zormuş dayanmak; yokluğuna akşamları
Çekilip, için için ağlamak bir kenarda
Hatırlamak gözlerini, dalgın ve sevdalı
Özlemek sonra deliler gibi şarkılarda
Ansızın çarpar kalbim bir vapur düdük çalsa
Sanırım ki geleceksin her zamanki gibi
Gözlerin duygularını ne kadar saklasa
Taşacak ellerinden alabildiğine sevgi
Hep bu aldatmaca kahreden beni; bu yokluk
Anılarımın bir bir nefes alıp verişi
Sonra apansız üstüme çöken o yorgunluk
Özlemek bir ömrün ağır ağır eriyişi
Karışması akıp giden zamana herşeyin
Susun anılarım susun! Beni kahretmeyin”
|Özleyiş, Ümit Yaşar Oğuzcan|
Sevenler birbirlerine yara izlerini gösterirler. İlk önce bunu yaparlar... "Sana ruhumu açmadan önce bil ki incinebilirim" demek için... Çünkü en çok sevdiklerin yaralar seni.
|Gizli Ajans, Alper Canıgüz
-Biz geçmişte karışmışız birbirimize.
Biz kendi dünyamızı kuracağız.
-Ya yıkılırsa?
Yıkılırsa beraber altında kalacağız.
- Ya nefes alamazsan?
O zaman hayatta kalmak için başka yollar buluruz.
Senin öğrettiğin gibi.
-Sonbaharışıkları