Önümüzde hayat...Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk.
Heyecanla oyunlar oynanan, merakla sorular soran, her şeyin öğrenilmeye çalışıldığı, hiç durmadan denenen, yüzde devamlı güller açtıran çocukluğu nasıl oluyor da yitiriyoruz diye soruyorum kendime.