Tam umudumu kaybetmek üzereydim ki telefon çaldı. Zaten iyi haberler genelde umudunuzu kaybetmek üzereyken gelir. Kötü haberlerin böyle özel ayrımları yoktur.
Bir vadeden sonra aileyle yaşamak, dünyanın en anlayışlı insanları olsalar bile kötü geliyor. Tuhaf bir başarısızlık hissi. Yerimi bulamadım, kendi ayaklarımın üstünde duramadım demek gibi.
Daha önce de ayrıldım yanlarından. Üniversite için, çalışmak için farklı farklı şehirlerde yaşadım. Fakat hep bir şey oldu ve hep dönmek zorunda kaldım. Bir kere çıktığınız eve geri döndüğünüzde artık orası sizin eviniz olmuyor. Size ait eşyalar, size ait hatıralarla dolu olsa da benim evim diyemiyorsunuz. Evim neresi bilmiyordum.