kübra kaya
@kubhra
Kitap okumaktan, İspanyolca öğrenmekten ve bolca dua etmekten keyif alan biri.
Halk, patates toplamak için balık ağlarını alıp dere kenarına gidiyor, muhafızlar onları derelerin kenarına bile yaklaştırmıyor. Hurda otomobilleriyle yerlere atılmış portakalları toplamaya geliyorlar; ama bunların üzerlerine gaz dökülmüştü. Ve öylece durup, patateslerin derenin akıntısıyla birlikte nasıl sürüklendiğine bakıyorlar. Hendeklerde öldürülen ve sönmemiş kireçle üzerleri örtülen domuzların böğürtülerini dinliyorlar. Portakal yığınlarının ilaçlı çamur içinde gittikçe çöküşünü seyrediyorlar; insanların bakışlarında bir şaşkınlık var ve açların gözlerinde de artan bir kızgınlık, bir gazap... Halkın ruhunda büyüyen gazap üzümleri olgunlaşıyor ve bağbozumunu hazırlıyordu.
Reklam
Ana, dedi, 'sen eskiden hiç böyle değildin...'
Ananın yüzü sertleşti, bakışları soğuklaştı. 'Şimdiye kadar evim hiç yıkılmamıştı da ondan,' dedi. 'Şimdiye kadar çoluğum çocuğum hiç sokak ortasında kalmamıştı. Şimdiye kadar hiçbir şeyimi satmamıştım. Şimdi her şeyimi ... İşte geliyorlar.'
Mal sahipleri ve Ortakçılar
Ve artık çömelen adamlar kızgınlıkla ayağa kalktı. Büyükbabalarımız aldı bu toprakları, Kızılderilileri onlar öldürüp kaçırttılar buradan. Babamız da burada doğdu; etrafı saran otları, yılanları babamız ortadan kaldırdı. Sonra kötü bir yıl oldu, biraz borç almak zorunda kaldılar. Biz burada doğduk. İşte kapıda duruyorlar, çocuklarımız. Onlar da burada doğdular. Babamız borç almak zorunda kaldı. O zaman banka, toprağın sahibi oldu. Ama biz, yerimizde kaldık, çıkardığımız ürünün hiç olmazsa birazını aldık.
.......
Belki biz de bankaları öldürebiliriz! Çünkü bankalar Kızılderililerden, yılanlardan da kötü. Belki de toprak için dövüşmemiz gerekecek, babamızın ve büyükbabamızın yaptığı gibi.