Milena'nın Kafka hakkındaki düşünceleri;
"Beni sevdiğini biliyorum. Beni sevmekten vazgeçmeyecek kadar iyi ve nahif. Bunu bir suç olarak görürdü. Zaten kendisini sürekli suçlu ve zayıf görüyor. Ve aslına bakarsanız, onun o muazzam gücüne sahip başka bir insan daha yoktur dünyada; o mükemmelliğe, saflığa ve gerçekliğe duyulan mutlak ve sarsılmaz ihtiyaç. Böyle bu. Kanımın son damlasına kadar biliyorum böyle olduğunu."
"Kendime karşı olduğum kadar sana karşı da acizim -senden bin mektup gelse de, benden bin istek gelse de bu değişmeyecek- ve belirleyici olan (belki de bu acizliğin bir sonucu, ama burada bütün sebepler karanlıkta kalmış) beni sessizliğe davet eden, karşı konulamayan güçlü ses, adeta senin sesin."