Milena'nın Kafka hakkındaki düşünceleri;
"Beni sevdiğini biliyorum. Beni sevmekten vazgeçmeyecek kadar iyi ve nahif. Bunu bir suç olarak görürdü. Zaten kendisini sürekli suçlu ve zayıf görüyor. Ve aslına bakarsanız, onun o muazzam gücüne sahip başka bir insan daha yoktur dünyada; o mükemmelliğe, saflığa ve gerçekliğe duyulan mutlak ve sarsılmaz ihtiyaç. Böyle bu. Kanımın son damlasına kadar biliyorum böyle olduğunu."
"Kendime karşı olduğum kadar sana karşı da acizim -senden bin mektup gelse de, benden bin istek gelse de bu değişmeyecek- ve belirleyici olan (belki de bu acizliğin bir sonucu, ama burada bütün sebepler karanlıkta kalmış) beni sessizliğe davet eden, karşı konulamayan güçlü ses, adeta senin sesin."
"İçimdekinin nasıl bir şey olduğunu sana ya da bir başkasına tam anlamıyla açıklayamam. Bunun neden olduğunu nasıl açıklayabilirim, kendime bile açıklayamıyorum ki. Ama asıl mesele bu değil, asıl mesele çok açık: Benim etrafımda insanca yaşamak imkânsız, bunu görüyor ve hâlâ inanmak istemiyor musun?"