Kübrâ
@kubraguler
Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta.
Türkoloji/MSc
Öğretmen
Türk Dili ve Edebiyatı
İstanbul
Istanbul, 20 Aralık
459 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Böyle bir hücreye tıkıldığın için önce kızıyorsun, öfkeleniyorsun, isyan ediyorsun, sonra yanlışlığın düzeltilmesini bekliyorsun. Umut evresi epey uzun sürüyor. Daha sonra umut ışığı yavaş yavaş sönmeye başlıyor ve umutlanmaktan korkar hale geliyorsun. En sonunda uyuşuyorsun, belki de bilerek beynini uyuşturuyorsun. Hayatta kalmak dışında bir amacın kalmıyor. Uzun bir süre böyle gidiyor, sonra hayatta kalmanın da bir işe yaramadığını anladığın gün geliyor, ölümü her türlü acının ilacı olarak görmeye başlıyorsun ama kendini öldürmek için bir çare bulamıyorsun.
