Kübra Güngör
@kubragungor
9 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Okuma serüvenimde ilk klasik türde okuduğum kitap Notre Dame’ın Kamburu’ydu ortaokul zamanında okunabilecek “ağır” kitaplardandı. O yüzden Victor Hugo’yu hep ayrı bir kefede tutmuşumdur, Sefillerle bu tekrar kanıtlandı diyebilirim.
Ana konu Jean Valjean’ın sadece bir ekmek çalması sonucu kürek mahkumu olmasını aslında iyi olan bu karakterin bütün hayatı boyunca bu sıfatın peşini bırakmaması ve çevresinde gelişen olaylardır. Ayrıca bu olay örgüsüne birçok karakter eşlik etmiş. Karakterlerin ayrı ayrı sefillikleri ve birbirleriyle olan bağlantıları mükemmel oluşturulmuş.
Waterloo savaşı, Napolyon, manastır hayatı, birçok yerin mimari tasvirlerinin kitapta bahsedilmesi kitabı tarihi boyutta önemli kılmış.
Victor Hugo’nun düşüncelerini dönemin şartlarınıda göz önüne alırsak cesaretle aktarması, şeffaflığı ayrıca beni cezbetti.
Sayfa sayısının fazlalığı hiç sorun teşkil etmedi çünkü akıcı ve okudukça daha fazla beni içine alan bir kitaptı. Hatta bu kalınlıkta en kolay okuduğum kitaptı diyebilirim.
Birçok yazara da ilham kaynağı olmuştur; Dostoyevski Savaş ve Barış’ı, Tolstoy destansı romanları yazmaya başlamıştır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sizlere mükemmel bir kitap tavsiyesiyle geldim; Jack London’ın yarı otobiyografik romanı Martin Eden.
Martin Eden adında bir denizci işçinin saygın ve zengin kesimden olan Ruth adında bir kadına aşık olması ve bu durumdan doğan çeşitli kültürel, fiziksel farklılıklar sonucunda Martin’in aralarındaki uçurumu kapatmak için yaptığı fedakarlıkları baştan sona gözlemliyoruz.
Kitapta işlenen bir diğer konuda Martin’in yazar olmadan öncesi ve sonrası, London bunu vurucu noktalarla ne kadar iyi anlatılabilirse o kadar iyi sıkmadan bize aktarmayı başarmış.
Romanı değerli kılan, diğer romanlardan ayrı bir yere koymamın sebeplerinden biri kitaptaki birçok durumun yazarın hayatında da gerçekleşmiş olması. Hatta karakterle yazar öyle özdeşleşmiş ki sondaki intihar sahnesinin en ince ayrıntısına kadar yazılması London’ın intihar ederek öldüğü şüphesini arttırmıştır.
Dostoyevski’nin isimsiz bir karakter oluşturup aslında kendi serzenişlerini anlattığı bir romandır. Varoluşçuluk akımının ilk romanı olarak anılır ve birçok ünlü yazarın ilham aldığı bir eserdir.
İsimsiz karakterimizin “yeraltı adamı”da diyebiliriz nerdeyse her kelimesinin altı çizilecek tespitler yaparak sizi yeraltına çekişidir bu roman.
Roman iki bölümden oluşur; birinci bölüm “yeraltı”dır, ikinci bölüm “notlar” kısmıdır. Birinci bölümde karakter 40 yaşından sonraki içsel hesaplaşmalarını, çıkarımlarını anlatıp adeta nutuk çekmekte. İkinci bölümde genç yaşlarındaki birkaç olayı anlatıp insanların onu küçük görmesinden, dışlanmasından yakınıp nasıl bu hale geldiğini anlatmaktadır.
Üstüne düşünecek cümlelerin çokluğunu göze alarak okunması gereken bir kitap.
Kitap başlı başına meşakkatli yollardan geçmiş bir kitap. Döneminde karakterlerin cinsel yöneliminden dolayı sansüre uğramıştır elimdeki kitapta sansürlü hali başka bir yayınevinde sansürsüz halini bulabilirsiniz ama bu basımda da anlayabiliyorsunuz karakterlerin yönelimlerini.
Kitap Dorian’ın genç ve güzellik düşkünü olmasını arkadaşı Henry’nin onun bu fikirlerini zehirlenmesini daha sonra zamanla kendinin değil ressam arkadaşı Basil’in Dorian’ın güzelliğinden etkilenerek yaptığı portresinin yaşlanmasını dileyerek olayların çığrından çıkmasını konu alır.
Yazarın tek romanıdır ve kitap için “bir ruhun hikayesi” demiştir. Oscar wilde romanındaki karakterlerle de kendi özdeşleştirip şu cümleyi kurmuştur; "basil hallward, ben olduğumu sandığım kişidir; lord henry dünyanın ben sandığı kişidir; dorian ise benim olmak istediğim kişidir, belki başka bir çağda...”
Roman herkesin okuması gereken ve dolu cümlelerin, düşündürücü cümlelerin çok olduğu bir kitap ayrıca yazarında hayatına, dediklerine bir göz atılması gerektiğini düşünüyorum
