Kübra
@kubratano
Aydın
91 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Neydi EV sahiden?
"Güçsüz müydüm ben? Kendini kandıran bir yalancı mı? Zaman kazanmaya çalışan bir korkak mı? Bulunmayı bekleyen bir kayıp mı?"
Kitaba başladığımdan beri kafamda dönüp duran tek şey evin ne olduğu, nerede olduğu değil de herkesin evinin kendi içi olduğuydu. Zaten karakterimiz de İstanbul-Finisterra yolculuğunda tamamen kendi içine odaklanıyordu. Hep bir şeylere ihtiyacımız var sanıyoruz aslında, arkadaş, sevgili, para... Neye sahip olursak olalım bunların yetmediğini görünce huzuru bulamamamızı dışsal nedenlere bağlıyoruz. Kendimizi evsiz zannediyoruz hiçbir yere ait hissetmiyoruz ama aslında evimizi kendi içimizde yaratıyoruz. Kırıksa dökükse tamir ediyoruz, rengi solduysa renklendiriyoruz, içine istediğimiz duyguları koyuyoruz. Bazen o kadar benciliz ki sahip olduğumuz tek evi bi çırpıda yakarken hiç çekinmiyoruz. Bu kitap, daha doğrusu bu yolculuk, Seher'in içindeki o evi bulma ve değerini anlama yolculuğu. Evinize iyi davranın<3
Reklam
Uzun zamandır Atsız'ı okumak istiyordum ve başlamak bu kitaba nasip oldu. Tek kelimeyle mükemmel bir anlatım. Tarih derslerinde sadece adından bahsedilip geçilen ve çoktan unuttuğumuz nice isimler üzerinde durulmuş ama bütün bunların dışında o şuurun kazandırılmaya çalışıldığını iliklerime kadar hissettim. Özellikle milli bilinci asla bir kenara atmamamız gereken bu zamanlarda bana da ilaç gibi geldi. Atsız'ı okumaya devam edeceğim:)
Spoiler içerir.
Okumaya başladığımdan beri göğsüme bir şey oturdu ve asla geçmedi o his. Ben Fugui'nin yaşadığı kayıplara karşı o karakter gelişiminden falan bahsetmeyeceğim çünkü 200 sayfanın 190 sayfasını kendisine sövmekle geçirdim. Torununa gelene kadar senin salakça seçimlerin ve karakterin yüzünden kimler neler kaybetti sen anca torununda akıllanabildin. En çok üzüldüğüm karakter şüphesiz Jiahzen'dir. Sen mükemmel bir hayatın içine doğ, git ondan sonra şu adamın eline düş bir de ne olursa olsun sonsuza kadar bağlı kal. Ben kitapta bir sürü ölümün işlenmiş olmasını sevdim, yaşamak denilen şey zaten ölümleri görmeyi de yanında getiriyor. Bununla birlikte kitapta birçok duyguyu hissettim: Öfke, hüzün, kayıp ve yas, umut ve ardından hayal kırıklığı. Aslında kitabı okurken beni en çok yoran tam güzel şeyler olacak diye düşünürken tekrar dibe çökmem oldu. Yaşamak tüm bunların toplamı zaten:)
Aşk denen şey ne kadar da hastalıklıdır!
İlk defa Balzac'tan bir eser okuma şansım oldu ve en sevdiğim kitaplar arasında ilk 3'e girdi bu kitap. Başlangıçta Felix'in nişanlısı Natalie'ye geçmişini anlatması ile ana
Sözün özü... Başlarım böyle dine!
Nietzsche'nin birkaç kitabını okudum ve en akıcı, en anlaşılır olan kitabı buydu diyebilirim. Baştan sona kadar görünürde Hristiyanlık olsa da sonlara doğru aslında birçok dine tabiri caizse fazlasıyla "giydirdiğini" görüyoruz.
"Acaba yalanla inanç arasında bir fark var mıdır? Tüm dünya bunların birbirlerinden farklı olduklarına inanıyor fakat tüm dünya buna zaten hep inanmıştır!" cümlesi gibi birçok cümlede de inanç sisteminin aslında bir yalan olduğunu, insanların inanç söz konusu olduğu zaman gerçeği gözardı ettiklerini ve buna kendilerini inandırdıklarını belirtir. Bunun dışında din adamlarının da ikiyüzlü ve çıkarcı olduğunu, insanların üzüntüsünden ve kaosundan beslendiğini söyler. Fazlasıyla düşünmeye sevk eden, at gözlüklerini çıkararak okunması gereken(tüm Nietzsche kitaplarında olması gerektiği gibi) bir kitap.
Reklam