bir gece bunaltıcı düşlerden uyandığımda, Kafka'yı ilk kez anladığımda, gözlerimi davanın onuncu ve son bölümünün sondan üçüncü sayfasına yerleştirip sözsüz, işaretsiz ve nihayet itirazsız yürüdüm silindir şapkalı iki adamla kol kola. öylesine bir kadının peşindeyiz. çünkü ben; ne zaman ki dilekçeleri, delilleri, savunmaları bıraktım; avukatımı azlettim. o silindir şapkalı iki adam, adımlarıma, dönüşlerime ve dahi duruşlarıma itirazı bıraktılar. birlikte yürüyoruz, yekvücut. yoldayız ve nihayetinde ölüm de var. hayatım ölümle sonlanacak. belki silindir şapkalı iki adamın eliyle, belki benim. olsun. "bana bu yolda yarı sağır, anlayışsız adamlar gönderdikleri ve gerekli olanı kendime söylemeyi bana bıraktıkları için şükran borçluyum."