Cennetten kovuldum bir günah uğruna. O günah sensin. Bin kere tövbe edip, döndüm tövbelerimden. O tövbe sensin. Dünyamı alt üst ettim; altı da sen, üstü de sensin. Senin olmadığın her yer, cehennemim oldu. Ateşte sensin, suyu da sensin.
Çünkü onlar milyonlarca insanın içinden güvenmeyi seçtiklerimizdi, en çok inandıklarımız, en çok sevdiklerimizdi.
Ve yine en iyi onlar öğretti, hiç kimseye sonsuz güvenilmeyeceğini…
Sağ olsunlar…
Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.