haykırmak ama ses tellerinizin olmadığını bile bile...
belki duyacak olanın kulağının olmadığını yahut tıkalı olduğunu bile bile...
yazmak sancılıdır o da var bu aralar.
tablo yaşlı, tablo ıslak, tablo sessiz, tablo karışık...
Reklam
öyle çok “neden?” kaldı ki içimde, bunca sözü peyderpey söylemek istesem dahi dilim dönmez artık.
ve öyle çok şey sürüncemede kaldı ki, dönüp hangi birine baksam hiç bilemeyeceğim.
tüm gidenler yanlarında dünyanın yaşanılırlığını götürmüştür, dünya yaşanılır bir yer olmaktan çıkmıştır, herkes ne hali varsa görsündür
tüm bu parçalanan zihin ve anılar arasında ismet özelin ne dediğini biliyorum; tam düşecekken tutunduğum tuğlayı kendime rabb bellemiyeceğim.