Yetişkinlerin çocuklara karşı sergiledikleri tavırların, söyledikleri sözlerin, çocuk mekânizmasında bıraktığı kalıcı hasarları 12 yaşındaki bir çocuğun gözünden görüyor, ve hissediyoruz. Bir çocuğun, çocukluğunu yitirdiğine şahit oluyorsunuz. Kitabın sonu bir son değil, yeni bir başlangıç, yeni bir hayattı aslında.
Büyümenin ilk şartı güvensizliktir. Emin olduğumuz kişilerden bile şüphe etmeye başlarız. Bazı bakışlar bize eskisi gibi masum gelmez, o bakışların ardındaki kini görmeye başlarız. Öyle ya, ikiyüzlüdür insanoğlu.
Bazı şeyleri çocukların anlamadığını zannederiz, fakat onlar ince düşünceleriyle olayı kavrar, hissederler.
"Biz çocukların uyuduğunu sanıyorlar ve onların ne dediğini duyacak ve ne yaptıklarını görecek kadar zeki olduğumuzu unutuyorlar."
Ne güzel demiş Yaşar Kemal: "Çocuklar İnsandır." Diye.