Zaman, çelik bir kapı gibi üzerine kapandı.
O yıllar,
Soğuk duvarlarda yankılanan adıydı bir çocuğun: Erdal…
Daha gölgesi bile büyümemişken
Korkuları büyüttüler, mahkemeleri büyüttüler, ve seherde bir idamı, ve bir ülkenin üstüne çöken karanlığı...
Büyüdün! Kucağı yağlı urgan oldu sana vatanın.
Bir ranzanın demirinde unuttular çocukluğunu,
Bir sabahın köründe aceleye gelen adaletle.
Oysa o sabah, güneş yükselmekten utandı,
İnsan yaşamaktan
Yalnızca bir çocuğun gözleri vardı ayakta
Başını dik tutan, yağmura inat.
Büyüdün! Kederler doğurdu sana doğa.
Kentin arka sokaklarında boy verdi bin çiçek
On yedilik bir çocuğun sabahı kaldı adı
Özrün, affın bin gözyaşı saldı toprağa
Yeşeren umudu kızıla boyayıp
Devam etti bin Erdal bu yolda.
Büyüdün! Zafer senin oldu.
Turgut
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!