Kelebeğin Cesedi
@lablab
18 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tipleme olarak olmasa da ünlü bir pop yıldızı olmasından ötürü bana Taylor Swift'i hatırlattı. Onun da hayatında mahremiyet istediği bir dönem olmuştu ve o zamanlat Joe Alwyn'le çıkmıştı, kendimi nedense sürekli bu ikiliyi okuyor gibi hayal ederken buldum:)) tatlı bir kitaptı.
Reklam
BÜYÜK SPOİLER
Yıllar önce İçimdeki Müzik'i okumuştum. Kitabı çok hatırlayamasam da başrol karakter yine bir yarışma gibi bir şeye katılamıyordu. Burada da yine başrol kız (11 yaşında, Isabella) kitap boyu bir piano resitaline hazırlanıyor ama kitabın sonunda gidemiyor, ırkçı bir polis saldırısı yüzünden. Kitap boyu Isabella'nın yaşam biçimine çok üzülmüştüm çünkü kız sürekli "annemin haftası" "babamın haftası" şeklinde yaşıyordu günlerini. Hani düşündüm de, kendine gün kalmıyordu... Ama en son o resitale giderken yapılan polis saldırısı... Şok oldum, kız ölecek sandım bir ara. Ki yani ölse kitabı fırlatırdım herhalde, çocuk kitabı değil mi bu... Türkiyede yaşayınca biz pek ırkçılığın farkında olmuyoruz ama bu tür şeyler okumak gerçekten beni yaralıyor ve çok şaşırtıyor. Aynı şekilde Çizgili Pijamalı Çocuk'u okurken de çok üzülmüştüm. Her neyse, akıcı bir kitaptı. Çocukların farkındalığını artırabilir ırkçılıkla ilgili ama üzücü de aynı zamanda.
Henüz birinci bölümü okudum, ki birinci bölümü okumam gerek sıcak havanın bunaltıcı etkisi gerek kitabın zor anlaşılırlığı yüzünden 2 3 günümü aldı, ancak kitabı okurken yoruluyor insan ciddi mânâda. Okumaya başlayınca her şey çok hızlı gelişiyor, sanki kitapta yaratılan dünya bize daha önceden tanıtılmış gibi anlatılıyor ancak bu dünyayla ilk kez karşılaştığınız için adeta dumur ediyor kitap sizi. Normalde ilk bölümden eleştiri yazmam (daha doğrusu genelde kitap eleştirisi yazmam) ancak bu kitaba devam edecek miyim pek emin değilim. Muhtemelen bir 'klasik' olduğu için bitireceğim ama bayağı zorlayacak gibi duruyor. Gelecekte neden yarım bıraktığımı unutursam da bu inceleme burada kalsın...
Billy gerçekten zaman yolcusu muydu yoksa hepsi zihninin bir oyunu muydu?Düşünce
Kitabı genel olarak beğendim. İtiraf etmeliyim ki bazı kısımlarda konudan kopsam ve dikkatim dağılsa da -ki sanıyorum bu kitapla değil benimle ilgili bir sorun- çok akıcı bir dili vardı, sayfaların nasıl geçtiğini anlamadım. Kitabın konusundan özetle bahsetmem gerekirse savaşta akıl sağlığını yitirmiş -bence- Billy Pilgrim'in zamanda yolculuk yapması vasıtasıyla anılarını okuyoruz. Ancak bu yolculuk pek istekli gerçekleşen bir şey değil, zaten Tralfamadorelulara göre bu bir yolculuk bile sayılmaz, her şey aynı anda oluyor. :)
Bu değineceğim şey spoiler sayılabilir mi bilmiyorum ancak karakterin akıl sağlığı ile ilgili teorim için bahsetmem gerek. Kitapta baş karakterimiz Billy'nin kitaplarını okuduğu bir yazar var, Kilgore Trout. Ve öğreniyoruz ki bu yazarın bir kitabında ana karakter uzaylılar tarafından esir alınır. Bu bana şunu düşündürttü, ya Billy yazarla konuştuğu sırada Tralfamadoreluların onu kaçırdığını ve ona yaptıklarını anlattı ve yazar da bunu bir kitap hâline getirdi ya da Billy bu kitabı çok önceden okudu ve artık hayatı kendisi için o kadar yaşanılmaz geliyordu ki kendini o ana karakterin yerine koydu ve uzaylıların onu kaçırıp zaman algısını bozduğuna inandı. Çünkü Tralfamadorelulara göre zaman farklı işliyor ve tıpkı bir film izler gibi istediğiniz kısmı izleyebiliyorsunuz, yaşayabiliyorsunuz. Billy'nin hem savaş yüzünden hem Dresden yüzünden hem de başka sebeplerden çok güzel bir hayatı olmadığını biliyoruz. Şahsen ben kötü zamanlar yaşadığımda kendi kendime zamanın hızlı geçtiğini, bir gün bilmem kaç yaşına gelip bugünleri çok da hatırlamayacağımı söylüyorum. Billy de anılarında ve zamanda yolculuk yaptığını düşünerek kaçmış olabilir hayatından. Yani... Bence akıl hastasıydı Billy ve bu dediklerimi okusa muhtemelen bana gülerdi...