En sessiz gecelerde dostumdur yalnızlık, onun sesindedir gecenin huzuru. Ben bankta oturup insanları seyrederken yanımda oturan odur. Sokaklarda başıboş gezerken yalnızlıktır cebimdeki, o yüzden çıkarmam elimi. Sigara paketimin içindedir yalnızlık, çek bir sarı savrulsun mavi duman. Kadıköy iskelesinin önündeki çöpün yanında bekler beni hep. Dostum der, gelsene vapurdan inenlere bir bak, ne tuhaf insanlık, ne tuhaf şu koca evren.