Kendime bir oda düzenledim. Bayram'ın önerisiyle bir lambader yaptım. Işık yandan gelmeli ve sarı olmalıymış. Güzel oldu. Tavana bakarak yatarken bile hislendiğim oluyor. Kitap okumaya çok uygun. Zaten bu düzeni sırf hakkını vererek kitap okumak için hazırlamış olabilirim. Kitaba uygun dedik ama içinde bulunduğum zaman, mekan ve coğrafya özellikle Tutunamayanlar'ı çağırıyordu. Hemen peşine düştüm bu çağrının. Kevser C. kitaplığından edindim. O kitabı yarım bırakmış. "'Bu kitabı sadece Tutunamayanlar okur ve sever' dediler, moralim bozuldu" dedi. Çok ciddiye almadım bu saptamayı ama gerçeklik payı olsa da olabilir.
Daha önce okuduğumda neler yazmışım diye baktım. Şimdiki hislerimden farklı bir şey yok. Şu an yeni bir şeyler ekleyecek miyim? O da yok. Karakterlerle tanış hissettiğimi yazmışım. Bu derece hissetmiş miyimdir acaba o zaman da? Hissetmesem yazmam. Hani neredeyse benim adımı niye hiç geçirmediniz diye darılacağım. Biraz daha yaşayalım sonra kendimizi ekleriz Tutunamayanlar ansiklopedisine. Biraz daha yaşamayı beklerken ölüverirsek de bunu yapacak bir yakınımız çıkar elbet.
Çocuk kitabı gibi dursa da kişinin mentalitesini yeniden yoracak bir kitap. Yavaş yavaş okuyup sindiremedim bir daha baştan başlayayım dedirtecek cinsten. Ibn Tufeyl soru sordukca "ahaaaa geldi beyin yakan o soru diyip" cevap için hızlı hızlı satırları okunan cevaba ulaşınca yok olmadı böyle diyip yeniden ve yeniden cevap satırlarını okutan o kitap. Tavsiye: Buhurdanlığa portakal yağıdamlatınız, lambader olur, mum olur, sokak ışığı olur kısaca loş bir ışık edininiz, camı açıp kitap ile kalemi elinize alınız. Çünkü ancak o zaman sadece okumaz yaşarsınız Gırnata'yı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Elbette şiir kitabı bir çırpıda okunup bitirilmez. Elbette masa başına oturup ya da kanepeye yayılıp lambader ışığında ya da tasarruflu ampul altında da okunup bitirilmez. Bitti diyoruz ama. Okundu diyoruz ama. Şiir kitapları benim nazarımda hiç bitmez. Çünkü hayatınızın hangi evresinde okursanız bir şiiri, size farkli seyler fısıldar. Ruhunuza her farkli zamanda başka başka seyler anlatır. Kimi zaman vaad eder,kimi zaman küser kimi zaman da bosverdirir.
Turgut, Cemal ve Edip muhteşem üçlüsü 5-6 yıl öncesine kadar benim için çok daha fazla anlamlarda yer edinen filintalardı. 6 yıldan sonra bu filintalar yaşlandı ve eskisi kadar havalı gelmediler bana. Daha çok öğrendim çünkü, daha farklı seyler benim hislerimin karşılığı oldu. Lâkin değerli ve yaşlı birer çapkın olarak kaldılar gönlümde. 6 yıl içinde altı çizili cümleler olmuş. Olmuşsa bugünlerde tebessüm etmem için olmuş.
İlk önce genel bilgilerle başlayayım. Çeviri ve edisyon konusunda bir sorun göremedim fakat dipnotların biraz yetersiz kaldığı kanaatindeyim. Gerçi ellerinden geldikçe bilgi vermişler ama kitap çok kişisel kalıyor. Japonya’yı ve Japonya kültürüne pek aşina değilseniz epey yabancı olabilirsiniz.
Genel içerik olarak bahsetmek gerekirse Tanizaki yaşadığı olumsuz durumlar sonunda alışkın olduğu Batılı hayatını bırakıp daha kültürel olan Japon evlerinde yaşamaya başlıyor. Önceleri Batılı düşünceyi ve Batılı tarzı benimsemiş olan yazar kültürel bir evde yaşamaya başlayınca bunu sorgulamaya başlıyor. Bu sorgulamanın sonucunda bana göre zaman zaman biraz tutucu düşüncelere sahip oluyor fakat bunları uygulama konusunda Batılı yönünü pek de yenemiyor. Bu bağlamda biraz Batılı tarzı yabancı bulmaya başlıyor ve bunu neden böyle bulduğunu da anlatıyor. Çeşitli anıları ve deneyimlerine dayanarak yazdığı bu kitap bir deneme. Yani bir öykü yok içinde sadece kendi düşünceleri ve neden böyle düşündüğüne dair sorgulamaları var. Okunuş bakımdan oldukça akıcıydı. Sıkıcı bir anlatıma sahip değil. Konudan konuya atlayan tarzı biraz sohbet havası veriyor.
Burada asıl önemli olan kitabın da adında olan “Gölge” mevzusu. Batılıların aşırı parlak bir yaşamı sevdiğinden hatta mümkünse gölgeyi tamamen hayatlarından çıkartacak icatlar peşinde koştuğundan bahsediyor. Aynı zamanda zamanında dünyayı şekillendiren ülke Japonya olsaydı bu icatların nasıl bir şekle bürüneceğini de düşünmeden edemiyor. Bu noktada da kendi ülkesinin bu abartılı Batıcı tarzını da eleştiriyor.
Bana kalırsa oldukça güzel bir tartışma kitabı olabilir. Kitabı okurken kendi çocukluğuma giderek sorgulayıcı bir yolculuk yaptım. Tüplü televizyonların olduğu, sürekli elektriğin kesildiği, büyük sobaların kurulduğu o evdeki huzur
