bilal özbay
@lamure
1975 Çaycuma doğumlu olan yazar, İstanbul’da yaşıyor.
Anadolu Üniversitesi Sosyoloji mezunu. Bazı edebiyat dergilerinde yayın yönetmenliği yaptı ve yazılarını yayımladı.
Reklam
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2020 17. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 15 Mayıs 2020 10:05
Alber Camus'tan buram buram varoluşçuluk kokan güzel bir kitap. Felsefi görüşünüz ne olursa olsun, sizi bir yerinizden yakalayacak "Yabancı."
Beni yakaladığı yer; kitaptaki yalın dil. Öykü tadında bir roman, sözcükler ne eksik ne fazla, bir sözcüğün değeri veya anlamı daha da vurgulanmak için süslenmemiş. Abartı neredeyse teknik olarak yok. Bence tek abartı yazarın felsefesi gereği onun çevresine olan umarsızlığı. Bu umarsızlık aslında sadece kendini umursadığını, kendisinden başka her şeyin kendi algısında anlam kazandığını anlatıyor bize...
PEKİ, BU KİTAPTAKİ YABANCI KİM?
Anne mi? (Maman)
Arap mı?
Meursault mu?
"Bugün Anne öldü, belki de dün."
Bu cümle ile başlamak bir kitaba... Daha ilk cümlede sallamak için miydi okuyucuyu, onu yok saymak için belki. Sen de kimsin, der gibi...
Etkileyici...
Kitap boyunca annesine; anne, annem demeyen ve her tanımlamada çocukluğundaki çocuk dilinde annesini "ANNNE" olarak nitelendirmesi, asıl yabancının Meursault olması, yazarın "Özü" arama çabasından başka ne olabilir.
Keyifli okumalar dilerim...
Bir sözün, bir çiçeğin, bir sevdanın sadece karşı cinse
verildiği sananlar varmış. Onlar aslında kendilerini mutsuzluğa
sunmuş olanlarmış. Ah bi bilselermiş ki;
“Bir kitaba, bir kaleme, bir hayale,
bir O’na sevdalanmanın güzelliğini.”
Bir elif gibi yalnızım.
Ne esrem var ne ötrem.
Ne beni durduran bir cezmim.
Ne bana ben katan bir şeddem var.
Ne elimi tutan bir harf.
Ne anlam katan bir harekem.
Kalakaldım sayfalar ortasında.
Bir okuyan bekledim, bir hıfz eden belki.
Gölgesini istedim bir dostun med gibi.
Sızım elif sızısı...
Reklam